Ովքեր են ընտրում կադրային աշխատակցի մասնագիտությունը

This post is also available in: English, Russian

Կադրային հարցերով շատ հետազոտություններ լի են մարդկային ռեսուրսների կառավարիչների մասին կարծիքներով և խորհուրդներով:  Իսկ ո՞րն է այս մասնագետների բուն գործունեությունը: Ըստ գործատուների կադրային աշխատակցի գործունեության շրջանակներն են՝

  • Թափուր աշխատատեղերի հիմնական իրավասությունների պրոֆիլի  կազմում
  • Թափուր աշխատատեղի տեղադրում և ռեզյումեի որոնում համացանցում կամ այլ աղբյուրներում
  • Թեկնածուի հետ հեռախոսային կամ անհատական հարցազրույցների վարում
  • Թափուր աշխատատեղի թեկնածուների կարողությունների ճիշտ գնահատում
  • Թեկնածուների տվյալների շտեմարանի վարում
  • Անձնակազմի գնահատման և աշխատանքի խթանման համակարգերի մշակում
  • Կադրային գործակալությունների աշխատակիցների հետ համագործակցում
  • Աշխատաշուկայի ուսումնասիրություն
  • Հաշվետվությունների կազմում

Այս մասնագիտության տիպիկ ներկայացուցիչներ են բարձրագույն կրթությամբ երիտասարդ կանայք: Տոկոսային պատկերը հետևյալն է՝

  • Կանայք կազմում են 88%
  • Տղամարդիկ՝ ընդհանուր թվի 12%-ը
  • Թեկնածուների 72% -ը 29 տարեկան երիտասարդներն են
  • Մասնագետների  80% -ը ունեն բարձրագույն կրթություն

Կադրային գործակալ կարող են դառնալ այն անձինք, որոնց մոտ առկա են՝

  • Թերի և բարձրագույն կրթություն, հաղորդակցման կարողություններ
  • Աշխատակիցների փնտրման և ընտրման մեթոդների տիրապետում
  • Աշխատակազմի գնահատման մեթոդների տիրապետում
  • Աշխատակիցների ընտրման մինիմալ աշխատանքային փորձ

Կադրային բաժնի ղեկավարներ կարող են դառնալ այն անձինք, ովքեր ունեն՝

  • Բարձրագույն կրթություն
  • Առնվազն 3 տարվա աշխատանքային փորձ
  • Աշխատակազմի գնահատման տարբեր մեթոդների տիրապետում
  • Մեծ քանակությամբ թափուր աշխատատեղերի միաժամանակյա վարման ունակություն
  • Սեղմ ժամկետներում աշխատելու կարողություն
  • Մարդկային ռեսուրսների և հոգեբանության ասպարեզի կրթություն
FacebookTwitterGoogle+LinkedInShare

Մարդկային ռեսուրսների կառավարիչ

This post is also available in: English, Russian

“Մարդկային ռեսուրսների կառավարչի դերը և պարտականությունները ժամանակակից կազմակերպությունում”  թեման քննարկվում է գրեթե բոլոր կազմակերպություններում: Ընդ որում, հաճախ քննարկման մեծ մասը զբաղեցնում են ընդհանուր գաղափարի ընկալման փորձերը, որը լինոլով համեմատաբար  երիտասարդ մասնագիտություն Հայաստանում, առայժմ գոյություն չունի:  Բարեբախտաբար մեր արևմտյան գործընկերները միշտ պատրաստ են հասնել օգնության: Նրանք Մարդկային ռեսուրսների կառավարչին տվել են հետևյալ նկարագիրը՝

  • Storming
  • Forming
  • Norming
  • Performing

(Հուսով ենք մեզ կներեն ընթերցողները՝ այս հետաքրքիր բառախաղը չթարգմանելու համար):  Որոշ հայաստանյան ղեկավարներ ունեն “կատարյալ” Մարդկային ռեսուրսների կառավարչի իրենց երևակայական  պատկերացումը՝

  • Գործընկեր
  • Ռազմավար
  • Առաջնորդ
  • Նորարար

Բայց արդյո՞ք դա իսկապես երևակայական պատկերացում է:  Ո՞ր պահին է ղեկավարը դադարում երևակայել և համարում անհրաժեշտ այդ աշխատակցի առկայությունը կազմակերպությունում :

Ինտերնետային ֆորումները ողողված են այնպիսի արտահայտություններով ինչպիսիք են. “Մարդկային ռեսուրսնե՞ր: Մեր կազմակերպությունը չափազանց փոքր է այդ մասնագիտության կարիքը զգալու համար: Մեր գործունեությունն առավել առաջնային է, իսկ այդպիսի կադրային պարտականությունները կարելի է հեշտությամբ “դնել” հաշվապահի և քարտուղարի ուսերին”:  Սակայան որոշ ժամանակ անց  ի հայտ է գալիս գիտելիքների պակասը և մասնագետի անհրաժեշտությունը: Չ՞է որ իրականում Մարդկային ռեսուրսների կառավարիչը ստեղծում է առողջ աշխատանքային մթնոլորտ յուրաքանչյուր աշխատակցի համար և կարելի է նշել նրա գործնեության 5 կարևոր պարտականություններ.

  • Խնդիրների ճիշտ ներկայացում և լուծում
  • Անձնակազմի հետ լիարժեք հարաբերություների ստեղծում և պահպանում
  • Կրթություն և զարգացում
  • Վեճերի և կոնֆլիկտների լուծում
  • Կազմակերպությունում առողջ մթնոլորտի պահպանում, որում անհրաժեշտ են  գործողությունների հետևողականությունը, պրակտիկ խելամտությունը, կորպորատիվ կուլտուրան և փոխըմռնումը

Կարելի է դեռ երկար քննարկել կազմակերպությունում Մարդկային ռեսուրսների կառավարչի ներգրավվման անհրժեշտության վերաբերյալ: Սակայն փաստերն ավելի խոսուն են:

Մարդկային ռեսուրսների կառավարիչ

This post is also available in: English, Russian

“Մարդկային ռեսուրսների կառավարչի դերը և պարտականությունները ժամանակակից կազմակերպությունում”  թեման քննարկվում է գրեթե բոլոր կազմակերպություններում: Ընդ որում, հաճախ քննարկման մեծ մասը զբաղեցնում են ընդհանուր գաղափարի ընկալման փորձերը, որը լինոլով համեմատաբար  երիտասարդ մասնագիտություն Հայաստանում, առայժմ գոյություն չունի:  Բարեբախտաբար մեր արևմտյան գործընկերները միշտ պատրաստ են հասնել օգնության: Նրանք Մարդկային ռեսուրսների կառավարչին տվել են հետևյալ նկարագիրը՝

  • Storming
  • Forming
  • Norming
  • Performing

(Հուսով ենք մեզ կներեն ընթերցողները՝ այս հետաքրքիր բառախաղը չթարգմանելու համար):  Որոշ հայաստանյան ղեկավարներ ունեն “կատարյալ” Մարդկային ռեսուրսների կառավարչի իրենց երևակայական  պատկերացումը՝

  • Գործընկեր
  • Ռազմավար
  • Առաջնորդ
  • Նորարար

Բայց արդյո՞ք դա իսկապես երևակայական պատկերացում է:  Ո՞ր պահին է ղեկավարը դադարում երևակայել և համարում անհրաժեշտ այդ աշխատակցի առկայությունը կազմակերպությունում :

Ինտերնետային ֆորումները ողողված են այնպիսի արտահայտություններով ինչպիսիք են. “Մարդկային ռեսուրսնե՞ր: Մեր կազմակերպությունը չափազանց փոքր է այդ մասնագիտության կարիքը զգալու համար: Մեր գործունեությունն առավել առաջնային է, իսկ այդպիսի կադրային պարտականությունները կարելի է հեշտությամբ “դնել” հաշվապահի և քարտուղարի ուսերին”:  Սակայան որոշ ժամանակ անց  ի հայտ է գալիս գիտելիքների պակասը և մասնագետի անհրաժեշտությունը: Չ՞է որ իրականում Մարդկային ռեսուրսների կառավարիչը ստեղծում է առողջ աշխատանքային մթնոլորտ յուրաքանչյուր աշխատակցի համար և կարելի է նշել նրա գործնեության 5 կարևոր պարտականություններ.

  • Խնդիրների ճիշտ ներկայացում և լուծում
  • Անձնակազմի հետ լիարժեք հարաբերություների ստեղծում և պահպանում
  • Կրթություն և զարգացում
  • Վեճերի և կոնֆլիկտների լուծում
  • Կազմակերպությունում առողջ մթնոլորտի պահպանում, որում անհրաժեշտ են  գործողությունների հետևողականությունը, պրակտիկ խելամտությունը, կորպորատիվ կուլտուրան և փոխըմռնումը

Կարելի է դեռ երկար քննարկել կազմակերպությունում Մարդկային ռեսուրսների կառավարչի ներգրավվման անհրժեշտության վերաբերյալ: Սակայն փաստերն ավելի խոսուն են: